Kitap kat kat..açıldıkça katların sayısı katlanıyor
İki kişinin birbirine yazdığı mektuplar,yoksa aynı kişinin farklı zamanlarına yazdığı mektuplar mı..
Öyle bir zaman ki insanlar ölülerini toprağa gömemiyor,onlarla birlikte yaşamak zorunda, başka bi insan evine bi ölümü daha almak istemiyor,bu yüzden ölümü olabildiğince öteleyebilmek adına birbirlerine zorunlu iyi davranan,incitmeyen,kırmayan insanlar,zorla değil ama zorunlu..İronik ama buz gibi..Yerinde ama ağır eleştirileri var insanlığa Ayşegül genç ablamızın..Birbirimize iyi davranmak için ölümü beklememeliyiz,ihtimaller tükenince değil samimane iyiliği istemeliyiz..
Toprağın kabul etmediği bu cesetler evin arka odasında gül spreyleri sıkılarak çürümesi bekleniyor,kalbimizin arka odasına cebren yerleştirdiğim benlerim,nefsimle yüzleşiyorum bu satırları okurken,çekindiğim her ân bir satır tutup çekiyor beni kendi karşıma..ölüm,bir boy aynasının tam karşısındaymışız gibi,ete kemiğe bürünüyor beni karşılıyor sanki..
"Ölümü düşünmeye mahkumuz,dibi bulana kadar,bizi bulana kadar"
Kendi yolunu bulmanın ve unutmanın kıymetini hatırlatıyor..
Yazmak yarasını sağaltarak kalemle satırlara ustalıkla dizen yazar ardında ne çok soru bırakıyor ne çok bilmediğimiz şey var dedirtiyor..bilmenin,mümkün,kıyılarından atımıza binip usul usul uzaklaşıyoruz,hayvanımızı geride bırakmayarak¡..
·
80 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.