Okumaz YazmazAlıntı
Agota Kristof’un Okumaz Yazmaz’ı, yalnızca bir yazarın yaşamöyküsü değil; insanın kendi dilinden, toprağından, hafızasından kopmasının nasıl derin bir çölleşmeye dönüştüğünün acı bir kaydı. Kristof’un her satırı, başka bir ülkeye sığınmanın yalnızlığını, yeni bir dilde yaşamanın yarattığı sessizliği ve köksüzlüğü iliklerine kadar hissetmiş birinin tanıklığıyla dolu.
Bu kitapta, dilin yalnızca bir iletişim aracı değil, insanın kendine açılan kapısı olduğunu görüyorsunuz. O kapı kapandığında ise geriye kalan: sosyal bir çöl, kültürel bir çöl… Kristof’un yabancı bir memlekette tutunmaya çalışırken yaşadığı yoksunluk, kayıplar ve anlaşılmama hissi öyle yalın bir dille anlatılmış ki, okurken kendi içinizde de bir boşluk ürperiyor. Ona uzaktan baktığınızda güçlü bir kadın görürsünüz; oysa sayfalar arasında sürgünün sessizliğinde kendini yeniden inşa etmeye çalışan kırılgan bir insan saklıdır.
Okumaz Yazmaz, göçün yalnızca fiziksel bir yer değiştirme olmadığını, bir insanın ruhunun da yerinden söküldüğünü hatırlatıyor. Dilini kaybeden birinin hafızasının nasıl eksildiğini, ne kadar iyi niyetli olursa olsun hiçbir ülkenin “ev” olamadığını, insanın içindeki özleme ve yabancılığa karşı ne kadar çaresiz kaldığını anlatıyor.
Kristof’un hayatına, acılarına, direnişine bakarken, belki de en çok şunu hissediyorsunuz: İnsan bazen yaşamak için gittiği yerde yavaş yavaş kendini kaybediyor. Ama yine de yazıyor, çünkü kaybolmamanın tek yolu bu.
Agota Kristof’u seviyorsanız bu kitabı okurken sanki onunla aynı masada oturuyor, tüm sessizlikleriyle baş başa kalıyorsunuz. Sevmiyorsanız da, bu incecik kitap size bir insanın dilini, ülkesini, çocukluğunu, hatta adını kaybetme hikâyesiyle dokunuyor.
Kısacık ama ağır. Sessiz ama sarsıcı.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.