Tom Hazard, dışarıdan kırk yaşlarında bir adam gibi görünse de aslında yüzyıllardır yaşayan biri. “Anagezia” adı verilen bir durum nedeniyle çok yavaş yaşlanıyor ve bu yüzden tarih boyunca sürekli şehir, kimlik ve hayat değiştirmek zorunda kalıyor. Uzun yaşamının beraberinde getirdiği en ağır şey ise, sevdiği herkesi zamanla kaybetmek zorunda oluşu. Tom’un en büyük acısı, yüzyıllar önce kaybettiği büyük aşkı Rose ve ondan olan, hâlâ hayatta olduğuna inandığı kızı Marion.
Yüzyıllar boyunca Shakespeare’den keşif gezilerine, caz sahnelerinden deniz yolculuklarına kadar pek çok döneme tanıklık eden Tom, aslında kalabalık bir hayatın içinde derin bir yalnızlık taşıyor. Ne geçmişten kopabiliyor ne de geleceğe umutla bakabiliyor.
Tom’u koruduğunu söyleyen “Albatroslar” adındaki örgüt, anormal derecede uzun yaşayan insanları bulup kontrol altında tutan gizli bir topluluk. Onların kurallarına uymak zorunda olan Tom’un hayatı göründüğü kadar özgür değil. Her sekiz yılda bir kimlik değiştiriyor ve duygusal bağ kurması, birini sevmesi, aşık olması kesinlikle yasak.
Günümüz Londra’sında tarih öğretmeni olarak yeni bir başlangıç yapan Tom, öğrencilerine geçmişi anlatırken kendi geçmişinin ağırlığından bir türlü kurtulamıyor. Okuldaki meslektaşı Camille’e karşı hissettiği sıcaklık, ona yıllar sonra ilk kez “normal” biri olma ihtimalini hatırlatıyor. Fakat Albatrosların kuralları gereği bu his bile bir tehdit.
Roman boyunca Tom, ömrünün uzun olmasına rağmen aslında yaşamadığını, sürekli kaçtığını ve gerçek anlamda “anda olmayı” hiç öğrenmediğini fark ediyor. Kızı Marion’u bulma umudu, Camille’e duyduğu yakınlık ve geçmişiyle barışma çabası, onu en büyük gerçeğe getiriyor:
Zamanı durdurmanın yolu, hayatı sonsuz yaşamak değil; o anda kalabilme cesaretine sahip olmak.
Tom, sonunda kendi yolunu seçmeye çalışırken hem özgürlüğü hem de mutluluğu için risk almaya karar veriyor. Çünkü zaman aslında kimse için durmuyor—onu değerli yapan, yaşadığımız küçük anlar.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.