Kev
@Kev_
78 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Bu kitabı okumaktan çok dinlemek bence ayrı bir deneyimdi. Hikâyeler zaten sakin ve akıcı ama sesli olunca daha da yumuşak, daha da içe dokunan bir hâle gelmiş gibi hissettim. Sanki biri bana hikâye anlatıyormuş gibi…Dinlerken en çok hoşuma giden şey şu oldu: her karakterin hayatına kısa bir süreliğine giriyorum ama o kısa süre bile yetiyor. Çünkü anlatılan şeyler çok tanıdık. Kararsızlık, sıkışmışlık, “ben ne yapıyorum?” hissi hepsi o kadar gerçek ki. Ama kitap bunu ağırlaştırmıyor, aksine hafifletiyor. Böyle “her şey yoluna girecek” diye bağırmıyor ama sessizce şunu söylüyor gibi: yavaş ol, acele etme, belki de ihtiyacın olan şey sandığından daha yakın. Sesli dinleyince o kütüphane hissi daha da geçti bana. Sanki gerçekten sessiz bir yerde oturup birinin hayatını dinliyormuşum gibi… ve o hikâyelerin arasında kendi hayatımdan parçalar buldum. Benim için bu kitap tam olarak şu his: yumuşak, sakin ve iyi gelen. Bittiğinde büyük bir etki bırakmıyor belki ama içimde küçük bir huzur bırakıyor
Reklam
Bu kitabı okurken bir hikâye okumuyormuşum gibi hissettim… daha çok birinin zihnine sıkışmış gibiydim. Ve o zihin gerçekten karanlıktı.Ne gerçek ne değil, bir noktadan sonra ayırt edemedim. Zaten bence yazar da bunu özellikle yapmış. Çünkü anlatılan şey olaylardan çok, bir insanın içten içe çöküşü gibi. Okurken sürekli aynı düşüncelerin içinde dönüp duruyormuşum hissi vardı. Sanki çıkış yok. En çok da o yalnızlık hissi çarptı bana. Öyle normal bir yalnızlık değil… insanın kendine bile yabancılaştığı bir yer. Kendinden kaçamıyorsun ama içinde kalmak da ağır geliyor gibi. Kadın karakter mesela… gerçekten var mı, yoksa sadece anlatıcının zihninin bir oyunu mu, emin olamıyorsun. Ama zaten mesele bu belirsizlik. Her şey yarım, her şey bulanık ve bu da kitabı daha rahatsız edici yapıyor. Okurken şunu düşündüm:İnsan kendi zihninin içinde kaybolabilir mi gerçekten? Bence bu kitap tam olarak bunu anlatıyor. Dışarıda olan şeylerden çok, içeride büyüyen o karanlığı. Ve en kötü kısmı şu: o karanlık bir yerde sana da dokunuyor.
Bu hikâyeyi okurken başta gerçekten basit bir anlatı gibi geliyor ama içine girdikçe aslında ne kadar katmanlı olduğunu fark ediyorsun.Bir köpeğin“şahsiyetli”oluşu üzerinden anlatılan şey,aslında insanın kendi kimliğini ne kadar kaybettiğiyle ilgili gibi hissettirdi bana.En çok da şu çelişki çarpıyor:İnsanlar kendilerini sürekli tanımlamaya,bir yere ait olmaya,bir kalıba girmeye çalışıyor.Ama bunu yaparken sanki kendi özlerinden uzaklaşıyorlar.Hikâyedeki köpek ise hiçbir çaba göstermeden,olduğu gibi kalarak bir“şahsiyet”e sahip.Bu da ister istemez insanı rahatsız ediyor çünkü olması gereken belki de bu kadar basit.Okurken bende şöyle bir his oluştu:Biz insanlar çoğu zaman başkalarının bakışına göre yaşıyoruz.Nasıl görünürüm,ne derler,nasıl kabul edilirim… Ama bu süreçte kendimizle olan bağımız zayıflıyor.Hikâyedeki köpek ise hiçbir şeye kendini kanıtlama ihtiyacı duymuyor.Zaten o,olduğu haliyle yeterli.Bir de hikâyenin altındaki o ince ironi çok vurucu.“Şahsiyet”dediğimiz şeyin en çok insana ait olması gerekirken,bunu bir köpekte görmemiz biraz utandırıcı bir farkındalık yaratıyor.Sanki yazar bilinçli olarak bunu yüzümüze vuruyor:Gerçekten bir duruşa sahip olan kim?Benim için bu hikâye sadece düşündüren değil,aynı zamanda insanı içten içe huzursuz eden bir metin oldu.Çünkü okuduktan sonra dışarıya değil,direkt kendine bakıyorsun.
