Balo ve Düşman, Irène Némirovsky’nin insan psikolojisinin karanlık kıvrımlarını en çarpıcı hâliyle gösterdiği iki kısa ama etkili eserdir.
Bu iki metin, sevgi görmeyen bir çocuğun iç çekişleri ile
dışlanma korkusuyla yaşayan bir ailenin kendi içlerine dönmüş yaraları üzerinden tek bir büyük soruya bağlanır:
İnsan en çok nasıl incinir?
Némirovsky cevabı saklamaz:
Aşağılanarak.
BALODA
Anne–kız ilişkisi sevginin değil, kıskancın ve rekabetin içinden akar.
Anne; hırsı, yoksulluktan kurtulma telaşı ve sosyal kabul arzusuyla
kendi kızının varlığını bir kusur gibi görür.
Kız ise
ne sevilir ne görülür.
Hak ettiği tek intikamı alır: görünmezliği görünür hâle getirmek.
Balo, “küçük” bir olayın
büyük bir duygusal patlama yaratabileceğini gösteren bir psikolojik manifestodur.
DÜŞMAN’da
Sürgün duygusu, toplumdan değil
insanın kendi korkularından beslenir.
Göçmen bir ailenin yaşadığı dışlanma,
dilin, kimliğin ve hafızanın acısını taşır.
İnsan; nefret ettiği şeye dönüşme korkusuyla,
düşmanını kendi içinde üretmeye başlar.
Ortak Yara
Bu iki hikâyede de insanın düşmanı dışarıda değildir:
Aşağılama → Utanç → Öfke → Sessiz bir yıkım
Irène Némirovsky, kısa cümlelerle uzun yaralar açar.
Okuru duygusal olarak yakalar ve şunu hissettirir:
En büyük savaş, ailede başlar.
En büyük düşman, sevginin yokluğudur.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.