“Hayat kimine yeni pencereler açıp ışık saçarken, kiminin tüm perdelerini kapatıyor.”
Bunu hayatın mı yoksa insanın kendisinin mi yaptığı koca bir muamma aslında. Bizler perdeleri çekip dış dünya ile bağımızı kopartmak istediğimizde bunun bilinçli bir eylem olduğunu biliriz ki zaman zaman herkesin yaşadığı bir durumdur. Bunu yapmamamız gerektiğini bize sürekli dikte eden birileri vardır hayatımızda. Seçim hakkı sadece bizim elimizdedir nihayetinde…
Bazen bir kayıpla ortaya çıkan karanlıkla savaşamayız istesekte (irade dışı) Hayatımızın ışığını söndürüp kapılarını sonuna kadar kapatmak biraz dinlenmek iyi gelebilir örselenmiş ruhumuza.Zarar görmüş, haksızlığa uğramış ,tüm kötü enerjinin üzerimize yüklendiğini düşünürüz. Sonda bir sabah kalkar perdeleri açar ve güneşin bizi ısıtmasına izin veririz. Gücümüzü yeniden toplamak döngüde yer almak için. Demem o ki ışığı da karanlığı da yaratan bizim benliğimizidir. Sadece biraz izin vermemiz gerekir ona biraz durup dinlenmesi için…
(iç sesim yine susmadı ve iyi ki de susmuyor. Ben içimdeki derin kadını seviyorum,umarım sizde seviyorsunuzdur kitap yorumu öncesi yazılarımı)
Şimdi gelelim kitabın konusuna; bir çocuğun umuduyla başlayan bir delikanlının olgunlaşma ve tamamlanma sürecini ele alan bir hikaye. Güzel dostluklar ve mutlu bir son arasında büyümüş bir kitap. Özgür, umut, barış ve özge hayatın bir araya getirdiği çocuklar. İlkokul sıralarından üniversite çağlarına uzanan bir yazıydı.Aradaki boşluğa rağmen birebirlerine omuz ve sevgi veren dostluklar. Toplumsal değerlere yer vermesi hoştu. Akıcı dili sade.
Minik bir biyografiyi anımsattı bana.. kitap hakkında düşüncelerim bunlar, bizi ilgilendiren kısmı bize ne kattığı,aslında bunun cevabını herkes kendi vermeli. Kitap konusunda yük olmayı sevmem. Objektif bir bakış açısı sunuyorum size. İç döküşlerim sizi etkilemesin hiçbir kitap değerlendirmemde. Kaleminize sağlık hocam @özgür
Kitapla ve sevgiyle kalın…
·
208 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.