Parma Manastırı; bir savaş romanı değildir aslında, daha çok insanın içindeki karmaşanın tarih sahnesine düşmüş halidir. Kitabı yarıladığınızda, Fabrice’in neden sürekli bir yerlere yetişmeye çalıştığını, kalbinin neden aklına hiçbir zaman itaat etmediğini ve aşkın neden her zaman en yaralı yerden vurduğunu fark edersiniz. Stendhal, bizi bir prenslik sarayının soğuk mermerlerinden, bir hapishane hücresinin sessizliğine ve oradan da imkânsız bir sevdanın nabzına taşır; her durakta insanın ne kadar kırılgan, ne kadar da inatçı olduğunu gösterir. Clelia’nın suskunluğunda, Fabrice’in saf coşkusunda, Gina’nın her şeyi feda eden cesaretinde insan ruhunun bütün çatlakları görünür hâle gelir. Eğer ruhum 1800’lerin İtalya’sına gidebilseydi, Parma sokaklarında macera peşinde koşan o toy delikanlının omzuna dokunur ve ona şunu söylerdim: “Bazen kalbin seni yanlış yere götürür ama ruhun asla yanlış hissetmez.” Parma Manastır'ında kendinizden bir şey bulacaksınız. İyi okumalar....
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.