Santiago Nasar... Yeni bitirdim kitabı ve midem bulanıyor şu an. Marquez gibi ben de olayın sonundan başlayayım, Santiago benim zihnimde çok tanıdık bir yerde, nedense tanıyorum onu gibi. Başım ağrıyor düşünürken. Ölümü çok grafik bir biçimde anlatılmış, bunu bilmemize rağmen yine de ölüm sahnesinde insan rahatsızlığını engelleyemiyor. Vurucu bir son olmuş, her manada. Kitabın yazım tarzı benim hoşuma gitti, zaman kaymaları, şahitlerin ağzından dinlemeniz vs. Çünkü aynı gün bir insan için birçok mana ifade edebilirken bir diğeri için herhangi bir gün olabilir. Dedem öldüğünde dünya durmayınca fark etmiştim ben bunu. Her şeye rağmen güneş doğuyor ve batıyor. Akışı hiçbir şey engelleyemiyor.
Ben alt metine çok girmek istemiyorum, kadercilik, namus anlayışı, ahlak tartışması, vurdumduymazlık, duyarsızlık vs. Beni en çok etkileyen bu olmadı. Ölümün aleladeliği çarptı beni en çok. Santiago evinden çıktı, insanlarla görüştü, insanlarla görüşemedi ve öldü. Öldü. Sana ne yaptılar dediklerinde "beni öldürdüler" diyecek kadar aklı başındayken öldü.
Gençliğinin baharında yaşamın belki en başında kim bilir ne hayallerle öldü. Kitabın ana karakteri olduğunu düşünmüyorum ama olsaydı bile hakkında hiçe yakın bilgimiz olduğu bir adam bir yerlerde öldü. Ve bundan neden bu kadar etkilendim emin değilim, birkaç fikrim var ama emin olamıyorum.
Şahsen kitabı beğendim ama stresli olduğunuz bir dönemde okumamanızı tavsiye ederim, zira zaten huzursuz birkaç gün geçirirken son kırıntılarını da süpürdü gitti. Daha sakin bir dönemde takrar okuyacağım eğer fikirlerimde değişiklik olursa eklerim.
İyi okumalar
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.