Yaşar Kemal’in Sarı Sıcak’ı, Çukurova’nın kavurucu güneşini yalnızca bir arka plan olarak kullanmaz; sıcağı hikâyelerin içine, karakterlerin nefesine, toprağın dokusuna kadar işler. Bu kitapta sanki güneş bile bir karakter gibidir yıldıran, sınayan, insanın içindeki gücü ve zayıflığı aynı anda ortaya çıkaran bir güç.
Hikâyelerin her birinde, Yaşar Kemal’in dünyası basit bir köy yaşamından çok daha fazlasıdır. İnsan, doğa ve kader birbiriyle bilek güreşine tutuşur; kimse bu güreşi tamamen kazanamaz. İnsanların ekmek peşindeki telaşı, yoksulluğun yumuşak ama sürekli baskısı ve “bu toprakta bir gün ben de tutunabilir miyim?” sorusu her satırda sessiz bir şekilde dolaşır.
Karakterler çoğu zaman suskundur ama içlerinde fırtınalar eser. Birinin bir kelime söylemesine bile gerek yoktur; sıcağın altında eğilen bedenleri, yorulmuş yüzleri ve hayal kırıklığını saklamaya çalışan bakışları zaten her şeyi anlatır. Yaşar Kemal’in gücü burada gizlidir: O, narin bir insan acısını en sert doğa sahnesiyle yan yana koyar ama hiçbirini diğerine ezdirmez.
Kitap boyunca hissedilen “doğanın adaleti” duygusu çok derindir. İnsanların kurduğu düzen çoğu zaman eşit değildir ama doğa herkesi aynı güneşin altına koyar. Sanki Çukurova, karakterlerin gizli sırlarını bile bilir ve zamanı geldiğinde ortaya çıkarır.
Sarı Sıcak, yalnızca fakirlik, mücadele ve köy hayatını anlatmaz; aynı zamanda insanın kendi içinde taşıdığı direnci, öfkeyi, inadı ve umudu görünmez bir ilmek gibi birbirine dolayan bir kitaptır. Yaşar Kemal, her hikâyeyi bir tür “iç hesaplaşma alanı” haline getirir. Bazen yenilenler bile aslında başka bir yerden güçlenir.
Sonunda kitap okuyucusuna şunu hissettirir:
Bu sıcakta yaşam zordur ama insanlar yine de toprağa tutunur, kavrulur, büyür, kırılır ve yeniden kurulur. Çünkü insan, en zor yerde bile kendine bir yol açmaya meyillidir.
·
668 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.