Bahçıvan ve Ölüm
Yas …. Biraz kişiye özel biraz da ortak acıların yaşanış şekli. İnsan doğduğu andan itibaren yanında olan birinin kaybını yaşadığında onun gidişine üzüldüğü kadar o garip ve nasıl doldurulacağını bilemediği boşluktan dolayı kendine de üzülüyor diye düşünüyorum.
Çok okunan, heryerde paylaşılan o kitapla buluştum bende. Yazarın özellikle hastalık ve onun yarattığı tahribat konusundaki cümleleri biraz da içselleştirdiğim için beni farklı etkiledi.
Kitabın hikayesi yaşanan bir yas süreci ile ilgili. Yazar bahçıvan olan babasını kaybettikten sonra hem hastalığında yaşadıklarını, hemde önceki döneme ait hayatlarını kendisi ve anılarıyla yüzleşerek çok da dramatize etmemeye çalışarak bizlere aktarmış. Kısaca sona eren bir hayatın ardından paylaşılan hüzün anlatılmak istenmiş.
Bizi çocuk olarak hatırlayan son kişi de gittiğinde hala var olduğumuz söylenebilir mi?
Çok güzel bir cümle değil mi düşünsenize yıllar sonra varlığınız bir hiç olacak. Eğer dünyada iz bırakan bir hikayeniz varsa ancak o zaman hatırlanırsınız.
Evsiz yaşayamayanlar sadece insanlar değildir, evlerde insanları olmadan yaşayamaz.
Suçluluk duygusunun içinde nasıl büyüdüğünü hissediyorum. Hasta olmanın suçluluğu, yatağa mahkum olmanın, başkalarına zahmet vermenin, yük olmanın suçluluğu. Hastalığı asla affetmeyeceğim. Bir insanın canını onu aşağılamadan da alabilirsin.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.