Canım Aliye Ruhum Filiz
Bir alıntı ile başlamak istiyorum.
“Düşün dünyada yalnızlık kadar feci bir şey var mıdır? Tabi yalnızlıktan kafa yalnızlığını kastediyorum. Yoksa dünya bir sürü kalabalıkla dolu.
Syf: 49
Sabahattin Ali’nin , eşi ve kızına yazdığı mektuplardan oluşan ve her bir sayfasıyla ruha dokunan bir eser..
Önce sevgilisi olarak mektuplaştığı Aliye hanımla daha sonra eşi olarak mektuplaşıyor. Ve sonra kızı Filiz dahil oluyor hikayelerine.
Bu mektuplar, dönemin zor koşullarını; politik, ekonomik sıkıntıları bile o kadar iyi anlatıyor ki. Bazen kırgın bir dille, bazen özlemle bazen de öfkeyle ama bunun en diplerinde bulunan derin bir yalnızlığın serzenişini satırlarında o kadar hüzünlü hissettirmiş ki…
Sabahattin Ali’nin anlaşılma çabasında iç dünyasının çöküşünü hissettik. Yalnızlığı bu kadar iyi hissettirmiş olması hüzünlendirdi(Syf:17)
Özetle; özlem, aşk, ve babalık bu hikayede adeta bir sarmal gribiydi içi içe birbirine bağlı. Sade ama düşündürücü. Varolma savaşı veren hüzünlü ama aynı zamanda sevgi dolu bir babaydı Sabahattin Ali bu kitapta.
Ve bir alıntı ile bitirmek istiyorum.
“Etrafın seni sıkıtığı zaman kitap oku, ben şimdiye kadar her şeyden çok kitaplarımı sevdim. Bundan sonra her şeyden çok seni seveceğim. Ve kitapları beraber seveceğiz”
Syf: 17
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.