İşgalci Anneler incelememDuygu ve Düşünce
Her mutlu anne birbirine benzer, her mutsuz annenin mutsuzluğu kendine özgüdür, Tolstoy'dan uyarlamayla.
"Yeteri kadar iyi" anne, mutlu annedir. Anne, önce kendini mutlu etmeyi, kendine sevgi ve şefkat göstermeyi başarabilir. Çünkü, kendisine annelik yapabildiği kadar çocuğuna anne olabileceğinin farkındadır. Anneliğin kadınlığını, kişisel alanını ve duygularını işgaline sınır koyabilir. Anneliği kutsal değil, insani bir deneyim olarak yaşar. Hem çocuğuna hem kendine hata yapma alanı tanır. Çocuğunun ihtiyaçlarına yeteri kadardan fazlasıyla cevap vermenin azı kadar toksik olabileceğinin farkındadır. Bu açıdan her iyi anne, birbirine benzer.
Mutsuz anneler ise, nesillerce aktarılan yaraların taşıyıcısı olarak, farklı kategorilerde kendilerini gösterirler. "Mağdur ve fedakar anne", kendi yaşayamadığı hayatı çocuğunun üzerine beklenti olarak yükler. "Kraliçe anne", hayatı boyunca görmediği değeri, çarpık bir özdeğer duygusuyla telafi eder; bu yoksunluğunu ise çocuğunun ona hayranlık duymasını ve kendi mükemmelliğini tamamlayacak davranışlar göstermesini bekleyerek gidermeye çalışır. "Mükemmeliyetçi anne", toplumun ideal annelik beklentilerini karşılayamama korkusu altında ezilirken, çocuğundan da mükemmelliğinin kanıtı olarak kusursuzluk bekler. "Zorba anne", kendi istek ve ihtiyaçlarını karşılaması, aile içindeki otoritesini pekiştirmesi için çocuğu üzerinde korku ve manipülasyon yoluyla hakimiyet kurmaya çalışır. "Bağımlı anne", çocuğuyla arasındaki göbek bağından kurtulamaz, çocuğuna kendi duygusal destek ve onay arayışı, amaç hissi için bağımlı hale gelir. "Muhafazakar anne", yanlış öğrenilmiş dini inançlar yoluyla çocuğunu kontrol altında tutmaya çalışır.
Gerçekte, her kategori, kendi içinde bir spektrumda var olur. Hiçbir anne, diğer kategorileri dışlayan, salt bir kategorinin temsilcisi değildir çoğu zaman. Yine de hepsi, çocuğun sınırlarının ihlali, benlik oluşumuna vurulan darbe, özdeğer duygusunun yaralanması ve çeşitli kronik hastalıklar ile sonuçlanır. Bu sonuçlar ise, öğrenilmiş ebeveynlik modeli olarak bir sonraki nesillerde tekrar tekrar yaşanmaya devam eder. Zinciri kırmak için önce annenin, mirasçısı olduğu yaraların farkına varması ve onları iyileştirmeye çalışması gerekmektedir.
Yazarın akıcı bir dilde, sistematik bir yapıda, tabu yıkıcı yaklaşımıyla, yaşanmış hayat hikayeleri ile örneklediği ve sıklıkla özeleştiri de yaparak anlattığı annelik varoluşları içinde hem kendi annenizden hem kendi anneliğinizden parçalar bulmanız çok mümkün. Bir kez gördüğünüzde artık görmezden gelemeyeceğiniz bu parçaları anlamak ve dönüştürmek için kitap çeşitli yöntemler de sunuyor. Nesiller boyu etkisi yankılanacak bir iyileşmeye cesaret edebilmek dileğiyle. Keyifli okumalar dilerim.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.