Yaralarınız var değil mi?
İçinize işleyen, kabuk bağladı sandıkça kanayan, kanadıkça sızladığınız.
Fark etmeden ruhunuzda taşıdığınız, hayatta başarılı, zengin, sevilen, tercih edilen biri olarak kapatmaya çalıştığınız yaralar.
Hatta öyle zamanlar oluyor ki, o yaraları kapatmak içın insanlara sığınıyor, kendinizi koşulsuz teslim ediyor, ancak zamanla yaralarınıza iyi gelmek yerine daha çok kanattıklarını fark ediyorsunuz. Ne yapsanız, ne etseniz, ne tutsanız olmuyor. “Herkese ben koşuyorum, kimseye yetemiyorum, kimseye de yaranamıyorum.”
Meltem annesi tarafından küçükken terkedilmiş, babası başka bir kadınla evlenmiş ve babannesi ve dedesiyle büyümüş .Daha sonra onları da kaybetmiş ve yalnız başına hayatı gögüslemek zorunda kalmış. Hayatı boyunca babasının ve arkadaşlarının aile ortamlarına özenerek büyümüş. Evlenmiş ama eşi de onu anlamamış hiçbir zaman. Çocuk istemedigi için terkedilmiş.
Selime Teyze mutlu bir evlilik yaşamış ancak eşini genç yaşta kaybedince yalnızlığa mahkum olmuş. Çocuklarının her biri farklı şehirlerde ayrı hayatlar kurmuş ama hiçbiri Selime Teyze’yi sığdıramamış hayatlarına, evlerine.
Görmemişler onu. Yalnızlığını, kimsesizligini görmemişler.
O da kendince bir yol bulmuş ve kimsenin bilmediği bir köye gitmis. Ardında izler de bırakmış hani bulurlar belki diye.
Ben çok beğendim. Şermin Yaşar hep yazsa da hep okusak diye düşündüm
Keyifli okumalar...
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.