Baktıkça gözümü korkutan ama okudukça beni içine çeken o tuğla kitabı sonunda bitirdim. Senenin 69. kitabı ve hedefime yalnızca on bir kitap kaldı. Bu yıl okuduğum kalın kitaplar o kadar güzeldi ki… Karamazov zirveyi paylaşmak zorunda kaldı maalesef
Dostoyevski’nin anlatımına ve ustalığına zaten laf yok. Konu ise; farklı annelerden, aynı babadan dört erkek kardeşin karmaşık ilişkileri, babalarına duydukları nefret ve bu nefretin gölgesinde işlenen bir cinayet…
Fyodor Pavloviç’in (baba) rezilliğinden Mitya’nın(ilk çocuk) öfke patlamalarına,
İvan’ın (ikinci çocuk) akıl ve vicdan krizlerinden Alyoşa’nın(son çocuk) iyiliğe dair umuduna,
Smerdyakov’un (Fyodor Pavloviç’in gayrimeşru oğlu) sinsiliğinden Grushenka’nın (hem baba Fyodor Pavloviç hem de oğlu Mitya ona âşık) oyunbazlığına her karakter ayrı bir dünya
Roman bize bazen adaletin şaibeli olduğunu ama iyiliğin her şeye rağmen umut verdiğini hatırlatıyor. Hem düşündüren hem de duygulandıran, insan ruhunun karanlık ve aydınlık yanlarını aynı anda gösteren güçlü bir klasik.
Eğer siz de benim gibi “erteledikçe erteleme” hastalığından muzdaripseniz, hiç beklemeyin. Bir başlayınca nasıl içine çekildiğinizi anlamayacaksınız bile..
Okumayan kalmasın!
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.