Son sayfayı çevirip kapağı kapatırken bir sevdiğini yolcu ederken yaşanılan o his!
İstediğim zaman elime alıp tekrar tekrar okuyacak imkâna sahip olmama rağmen bana bu duyguyu tattırmış olmasını düşünüyorum. Bu hatırası olan, hatırı olan şeylerin insanda bıraktığı bir etki olsa gerekir. Dergiye değil derginin yüklediği ilk anlama, ilk duyguya veda edişin hüznü.
İnsan eline bir fotoğraf aldığında, incirden bir ısırık tattığında, rüzgârı aynı sokakta bir kez daha hissettiğinde hep o yıllar öncesindeki hazza gider.
Hatıra, geri dönülmez olanın bir kaç saniyeliğine bir rüya gerçekliğinde avuçlarımdan süzülüyor olması ânıdır benim için. Ve bunlar hep yolcu ettiğimiz bir farkındalığın bize vefasıdır.
Farkındalık diyorum çünkü her an bir şeylere veda ediyoruz ve çok azının farkındayız.
Şimdi ben bu son sayfayı çevirirken bir şeyin daha sonuna gelmiş olmanın tüm gerçekliğini duyar gibiyim.
··
714 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.