Bazı kitaplar güzel olduğu için değil,
insanın içindeki gölgeleri dürttüğü için etkiler.
Bu roman da tam öyle.
Muesser ve Eyüp…
İnsanın bakmak istemediği ama gerçekte yanı başında duran hayatlar.
Perihan’a önce kızdım, sonra hikâyesini öğrenince içim acıdı.
Meğer ne çok insanın görünmeyen bir tarafı varmış.
Ne çok acı, ne çok sessizlik, ne çok saklanan yara…
Nermin Yıldırım bu kez cilasız bir dil kullanmış.
Kirli, argo, sert bir anlatı.
Ama o sertliğin altında çok tanıdık bir gerçek var:
Her insan bir hikâye.
Ve çoğumuz anlatılmayan tarafımızla yaşıyoruz.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.