Gerçekten Deliren Kim?
Altıncı Koğuş bizlere yalnızca bir akıl hastanesinin hikayesini anlatmıyor; daha çok insanın acıyı ancak kendine değdiğinde gerçekten anlayabileceği gerçeğini hatırlatıyor. Hikayeyi okurken en çok hissettiğim şey şu oldu:
Toplum, akıl hastanesinin duvarlarının içinde değil; dışında yaşayan kalabalıkta gizlenmiş bir delilik taşıyor. Bu noktada aklıma The Truman Show’daki o görünmez ama her şeyi belirleyen duvarlar geldi.
Doktor Andrey’in entelektüel yalnızlığı, hastaların çaresizliği, adaletsizliğin sıradanlığı, yöneticilerin umursamazlığı… Bütün bunlar öyle tanıdık ki, metni 19. yüzyıla değil bugüne aitmiş gibi okudum. Delilik ile akıllı olma arasındaki çizginin aslında toplumun otoriteyle kurduğu ilişkiye göre ne kadar keyfi olduğunu görmek beni en çok sarsan noktaydı.
Çehov’un üzerinde durduğu konulardan biri de şu bence:
Empati bir erdem değil, çoğu zaman bir imtiyaz.
İnsan, güvenli alanından baktığında başkasının yarasını soyut bir fikir gibi algılıyor. Doktor Andrey’in konforunu terk edip acıya dokunduğu anda “delilerle bir” ilan edilmesi ise toplumun ne kadar yüzeysel bir akıl sağlığı kavrayışına sahip olduğunu gösteriyor.
Kitap bana şunu düşündürdü:
“Acı, teorinin değil deneyimin dilidir.”
Ve burada Çehov’un çok sert ama çok gerçek bir noktası var:
Altıncı koğuş bir bina değil; toplumun bilinçsizce kurduğu görünmez bir hapishanedir.
Çehov insanı dramatikleştirmeden, kelimeleri yükseltmeden, sadece gerçeği göstererek acıtıyor. Kitap bittiğinde geriye şu soru kalıyor:
“Gerçekten deliren kim?”
Belki de asıl koğuş dışarıdaki dünya; ve biz, o dünyanın sessiz kabulleriyle yaşayan insanlar.
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.