Bu kitap bana Gregor Samsa’nın ne kadar önemli bir karakter olursa olsun, insanların işine yaramadıkları anda nasıl gözden çıkarıldığını ve tahammül edilemediğini çok sert bir şekilde hissettirdi. Kafka, yalnızca bir dönüşümü değil; insanın değerinin nasıl “kullanılabilirliği” üzerinden belirlendiğini, en yakınlarının bile bu sınırı aşınca bir anda uzaklaştığını gösteriyor.
Kitabın sonunda Samsa öldüğünde ailesinin rahatlaması tam da bu kırılma noktası. Aslında Gregor hiç dönüşmese, sırf onları geçindirmeye devam edebilseydi, asla nefret edilen bir karakter olmayacaktı. Yani mesele onun neye dönüştüğü değil; artık işe yaramaması. Kafka bu gerçeği öyle çarpıcı anlatıyor ki, insan kendini Gregor’un yalnızlığıyla, çaresizliğiyle yüzleşirken buluyor.