Bir Soyun Yüzyıllık Sessizliği
Yüzyıllık Yalnızlık, bana bir aile hikâyesinden çok daha fazlasını hissettiren, yalnızlığın nesiller boyunca nasıl miras kaldığını anlatan güçlü bir roman oldu. Macondo’nun kuruluşundan çöküşüne kadar Buendía ailesinin tekrar eden isimleri, aynı hatalara dönüp durmaları ve bitmeyen yalnızlıkları, sanki kaderin onları hep aynı çıkmaza sürüklediğini gösteriyor. En çok da Albay Aureliano Buendía’nın bütün savaşlara rağmen kendi boşluğundan kaçamaması çarpıyor insana.
Márquez’in büyülü gerçekçiliği, yağmurun yıllarca sürmesi ya da kaderlerin parşömenlere yazılı olması gibi olağanüstü sahneleri romanın doğal bir parçası hâline getiriyor. Son Buendía’nın geçmişi çözdükçe kendi yazgısının da çoktan belirlenmiş olduğunu fark etmesi, kitabın ana temasını net bir şekilde ortaya koyuyor: Yalnızlık, bazen bir bireyin değil, bir ailenin ve bir dünyanın kaderidir.
Bu romana dair küçük bir not: Kitabı bir kez bile ara verince olay örgüsünü ve karakter ilişkilerini takip etmek zorlaşıyor; aile yapısı oldukça karmaşık. Bu yüzden tavsiyem Can Yayınlarını tercih etmeniz. Kitabın başındaki aile ağacı, karakterleri hatırlamayı çok daha kolaylaştırıyor.
22 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.