Herkesin yeri ayrı bende…
Kimisi bir selamıyla ısıtır içimi, kimisi bir sözüyle soğutur.
Kimisinin sevgisi derindir, sessizdir, ama hissettirir;
kimisinin sevgisi çok konuşur ama hiçbir yere dokunmaz.
Ben kimseyi aynı yere koymam zaten.
Hak eden kalbimin iç tarafında durur,
hak etmeyen kapı eşiğinde bekler.
Sevgi dediğin öyle her önüne gelene verilmez;
değer bilene verilir, kıymet gösterene büyür.
Bende herkesin sevgisi de bir başka iz bırakır…
Kimininki yaradır, kimininki merhem.
Kiminin varlığı güç verir, kimisinin adı bile yorgunluk.
Ama bir gerçek var ki:
Ben kimseyi unutacak kadar kalpsiz,
kimseyi gözümde büyütecek kadar da çaresiz değilim.
Kim neredeyse, sevgisi de oradadır artık.