Sisli bir gecede
Solgun bir ecede
Toprak ruhumu soğurur
İçimde heceler savrulur
Her gün kalbimin sahnesinden şehir...
Ay ışığında kaybolur.
Yine bir gece yarısı
Sahile vurur yalnızlığım
Uzaktan duyarım bir ıslıkla
Sesinin sessiz sıcaklığını
Ama kal tüm tanıklığınla
Yanılayım, tek bir anlığına.
Bilirsin, bu içimdeki şehir
Her gün aynı saatin aralığında
Kaybolur ayın en zarif ışığında.
Ebrar Yalçın