Kendine Ait Bir Oda, okuru sessizce dürten o zarif, küstah, hafif alaycı ama son derece keskin metinlerden. Woolf burada sadece “odası olmayan kadın yazarlar”dan söz etmiyor aslında; kendi sesinin peşine düşen herkesin yüreğine bir pusula bırakıyor. Kitabı okurken bir noktada fark ediyorsun: Bu mesele maddi özgürlükle ilgili gibi görünse de asıl derdi zihnin kapılarını kimlerin tuttuğu. Ve Woolf bu kapıları tek tek söküyor, yerine kocaman bir ferahlık takıyor.
Metnin en büyüleyici yanı, sert bir konuyu pamuk gibi bir dille anlatması. Okura akıl vermiyor, parmak sallamıyor, ama öyle bir mantık zinciri kuruyor ki “ya gerçekten böyleyse?” diye durup düşünüyorsun. Mizahı ince, öfkesi saklı, ama sezdirme gücü inanılmaz. Kendimizi “zorunda olduklarımız”la kıstırdığımız her anı usulca deşiyor. Kadınların yazın tarihindeki görünmezliği üzerine söyledikleri bugün bile ürkütücü derecede güncel. Hatta bazen sayfaların arasından bugünü izleyen bir çift göz varmış gibi.
Benim için metni özel kılan şey, Woolf’un özgürlüğü romantikleştirmeden, bayağı pratik bir ihtiyaç gibi anlatması. Onun o meşhur “yıllık geliri ve kendine ait odası olmayan kadın” tespiti, hâlâ pek çok hayatın kırılma noktası. Kendi üretim alanını savunmanın ne kadar meşakkatli ama bir o kadar da hayati olduğunu yeniden hatırlattı bana.
Kısacası Kendine Ait Bir Oda, sessiz bir devrim gibi. Sana bağırmadan cesaret veriyor, seni pohpohlamadan güçlendiriyor. Bitirdiğinde hem içindeki isyanın hem de yaratma isteğinin biraz daha büyüdüğünü hissediyorsun. Woolf’un zamansızlığı da tam burada işte: Söyledikleri, hâlâ üzerimize cuk oturuyor. Bu kitabı çok sevdim; uzun süre de zihnimin bir köşesinde kendi masamı kollayan ufak bir ışık olarak kalacak.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.