Kitap 104 sayfa oldukça kısa yani. Epeydir bu kadar ince bir kitabın bu kadar dolu dolu olduğuna şahit olmamıştım. Tek bir fazladan cümle yok kitapta. Su gibi akıyor. Zaten kitapta bölüm de yok tek oturuşta okunacağından çok emindi sanırım yazar:)
Gelelim içeriğe fazla detay vermeden yazmaya çalışayım
Kadının kocasını alnının tam ortasından vurduğunu daha ilk cümlede öğreniyoruz ama kitabın hiçbir yerinde adını öğrenemiyoruz. Yazar bir isim vermeye gerek duymamış. Hatta belki de herkes kendi ismini koysun buraya demiş olabilir :)) Çünkü önemli değil ki. Sıradan bir kadın. Yaşadıkları da bir o kadar genel geçer. 1916 doğumlu İtalyan bir yazarın yazdığı şeyler kendisinden 64 yaş küçük olan ben için ne kadar tanıdık geldi mesela. İnsan ilişkileri taş devrinden bu yana pek bir ileriye gidememiş demek :)))
Kadın erken yaşta kendinden yaşça büyük biriyle evlenmiş. Hatta bu evlilik için “seçilmiş” (Önemli bir olgu bu seçilmek) Mutlu olup olmadığı kendi anne babası dahil kimsenin pek umrunda değil sanki.
Kadın Alberto’yu sevmeye çalışıyor. Onun kendisini aldattığını bile bile. Saygısında kusur etmiyor hiç. Çocuğu doğuyor ama değişen bir şey olmuyor hayatlarında, Alberto kendi mutluluğunun peşinde kadın hep yalnız. Çocuklarını menenjitten kaybetmeleri ilişkilerinde bence bir milat oluyor. O ara sanki tekrar yakınlaşıyor gibiler ama kadın artık bunun bir illüzyon olduğunun farkında.
Masanın çekmecesinden silahı alması ve kocasını öldürmesine giden o yolu “işte böyle oldu” diye net, basit, dürüst ve açık bir şekilde anlatıyor.
Öyle bir roman olmuş ki bence okurken kadın ya da erkek hepimiz hayatlarımızla ilgili az ya da çok benzerlikler kurabiliriz.
Keyifli okumalar
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.