Jack London’ın Martin’in zihinsel dönüşümünü adım adım işlemesi, bir insanın kendini yetiştirme çabasının aslında ne kadar yalnız bir yolculuk olduğunu çok güçlü hissettiriyor. Martin’in alt sınıftan gelip, kendini neredeyse takıntılı bir şekilde eğitmeye girişmesi bana hem ilham verici hem de ürkütücü geliyor. Bir yandan onun öğrenmeye olan açlığını hayranlıkla izliyorsun; diğer yandan bu öğrenme sürecinin onu insanlardan uzaklaştırdığı, giderek içsel bir çöküşe götürdüğü açıkça görülüyor. Bu yönüyle roman, “başarı” dediğimiz şeyin gerçekten ne kadar değerli olduğunu düşündürüyor.
Ruth ile ilişkisinde ise en çok beni etkileyen nokta, Martin’in değerinin ancak başarıya yaklaştığında fark edilmesi. Bu, toplumun insanların potansiyelinden çok statülerine değer verdiğini yüzüne tokat gibi çarpıyor. Romanı okurken “Gerçekten de çekilen onca yolculuğun sonunda insanın anladığı şey bu mu olmalıydı?” diye düşünmemek elde değil. Martin’in iç sesi, hırsı, yalnızlığı ve kaybolmuşluğu uzun süre zihnimde kalıyor. Bu kadar gerçek hissettiren karakterlere az rastlanıyor.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.