Efendim, bugün elimde zamansız bir kitap var. Zamansız diyorum çünkü “zaman” dediğimiz şey ölümlüler için geçici bir kavramdır. Bazı eserler vardır ki ölmez; hele de ölümsüz olan ruhun kaynağına olan arayışı anlatıyorsa…
Hayat çizgisinde, olacak olanın olduğu o ince noktada arayışa çıkan insanın hikâyesini taşıyan, bazen ne aradığını bilerek bazen de bilmeyerek öğrenmenin, deneyimlemenin, düşüp kalkmanın; kaybetmenin ve bulmanın; her hâlin geçiciliğini fark ederek olgunlaşmanın yolculuğunu anlatan bir eser…
Erdemli olmanın bir etiket gibi üzerimize yapışmadığı; sabit kalma çabasının “içsel yolculuk” olarak vücut bulduğu; suskunluğun “sükût altındır” felsefesine dönüştüğü; ırmağın, kalbin, ruhun ve elbette İlahi Olan’ın sesini duyup demlenmenin kitabı…
İşte, Siddhartha tam da bu.
Hermann Hesse, Siddhartha’da bu arayışı bize; babadan, hocadan, din adamından öğrenilen bilgilerin ötesine geçerek kendi iç sesini bulmaya çalışan bir karakter üzerinden anlatıyor. Siddhartha, başkalarından öğrendiklerinin bir noktada boş olduğunu fark eder; çünkü aradığı hakikatin dışarıda değil, kendi içinde olduğunu idrak eder.
Bu içsel yolculuğu Hesse, öyle sade, öyle akıcı ve hiç yormayan bir dille, sadece 150 sayfada ustalıkla anlatıyor.
Kitabının ana karakterinin olgunlaşma sürecinde yolunun kesiştiği pek çok karakter ile karşılaşacak hepsinden hisseler alacağımız muhteşem bir eser
Okur hangi dine mensup olursa olsun, Mevlânâ’dan Ferîdüddin Attâr’a, Yunus Emre’den nice gönül erlerine uzanan aynı kaynaktan süzülen o nehirlerin kollarının tek bir ummanda buluştuğunu hissedeceksiniz…
Henüz okumadıysanız listenize ekleyiniz efendim.
Sevgiyle, dostlukla, kitapla kalın.
Gönül dolusu sevgiler…
·
406 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.