Charles Bukowski’nin Kadınlar kitabı tam olarak yazarın tarzı: filtresiz, küstah, yaralı ve acımasız bir samimiyet. Genel olarak beğendim çünkü hayatı süslemeden anlatıyor; mizahı kara, duygusu sert ama gerçek. Kadın karakterler hikâyenin yönünü değil ruhunu şekillendiriyor adeta; hayal kırıklıkları, tutkular, savruluşlar hep aynı masada içilen ucuz şarap gibi.
Ama kitapta cinsellik, bazen anlatıyı besleyen bir detay olmaktan çıkıp metnin ana dili hâline geliyor. Bu tekrar eden, fazlasıyla açık tasvirler zaman zaman irrite etti, hatta yer yer atmosferin çiğliğini ağırlaştırdı. Özellikle kadınların bazen derinlikten çok deneyimin bir parçası olarak sunulması, hikâyenin ritmini bozabiliyor. Yazarın dürüstlüğünü sevsem de, fazla anlatılmış dürüstlük bazen yoruyor.
Yine de okurken hissedilen o yalnızlık, yenilmişlik ve alaycı bilgelik güçlü. Tepki uyandırıyor, rahatsız ediyor, güldürüyor ama en önemlisi gerçek hissettiriyor. Kitabı sevmemin nedeni bu: kusurlu ama dürüst olması; rahatsız olmamın nedeni de tam olarak bu dürüstlüğün fazla teşhir edilmesi.
Sonuç? Sevdiğim ama zaman zaman mesafeye ihtiyaç duyduğum bir yeraltı edebiyatı klasiği.
·
82 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.