Birden fazla öyküden oluşan bu güzel eserde en çok kitaba da adını veren "üç ölüm" bölümü dikkatimi çekti. Ölüm, ne kadar da apansız, soğuk, kasvetli ve de ıssız..
İnsan ölmemek için neler yapıp eder de kaderin yazgısından bir türlü kurtulamaz. Ölmemek için verilen o mücadele, hastalıklara çare aramak için gezilen doktorlar, hastaneler, şehirler ve ülkeler.. insan bazen ne kadar çare arasa da derman bulamaz yaralarına ve de hastalıklarına.
Zengin ve soylu bir kadının ölmemek için defalarca kez kocasından onu İtalya'ya götürmesini, orada daha iyi doktorların ve tedavilerin olduğunu söylemesine rağmen kocası bu geziyi işlerinden ötürü her daim erteler. Kadının durumu daha da kötüye gidince adam bütün hazırlıkları yapar ve yola koyulurlar; lakin kış vaktidir ve her yer karlar altındadır. Şartların zor olduğu, kadının durumunun daha da kötüye gittiği bir ortamda yanlarındaki doktor kadının yaşamasına imkan vermemektedir. Geri dönmeyi tavsiye eden doktorun fikrini zor da olsa dinleyen kadın; kocasını suçlamaya, kendisini önemsemediğine, onu hastalığının başında İtalya'ya götürmediği için veryansın etmektedir.
Bu aslında hayata tutunmak isteyen, yaşamak için mücadele eden ve yaşamı seven bir insanın verdiği güzel bir mücadeledir. Lakin sonuçsuz kalacaktır ve eve döner dönmez hayata gözlerini yumacaktır.
Bazen de sessiz bir kabulleniş vardır. Ölümün kapını çaldığını, seni yokladığını bilirsin ve yerinden kalkıp kendi istek ve iradenle kapıyı hafifçe aralarsın. Gel dersin, usulca gir içeri..
Hvedor amca; bir kulübede posta arabacılarının sıcacık uğrak yeri olan, insanların hem yemek yiyebilecekleri hem de dinlenip sobalarda oturup uzanabilecekleri bir soba da iki aydır uzanmış yatıyor ve ölümün onu kollarından ve ayaklarından tutup götürmesini istiyordu.
İçeriye giren delikanlı arabacı ise ölüm döşeğinde olan Hvedor amcanın yepyeni çizmelerini istiyordu. Kendi çizmeleri eskimiş ve ayaklarına oldukça büyüktü. Kışın zorlu şartlarını kaldıramazdı.
Ee hayat işte insanların istekleri her daim farklı olabiliyor.
Ne de olsa ölüm döşeğinde olan bir ihtiyarın yeni çizmelere ne gereksinimi vardı ki.. Hvedor amca yeni çizmelerini delikanlı gence vermeyi kabul etti ama bir şartı vardı: mezar taşını yaptırması...
İnsan, yaşamı olabildiğince anlamlı kılmalı; yoksa ölümün ne anlamı kalır ki..
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.