Tokyo’da Tuhaf Hava, iki yalnız insanın kalabalık bir şehirde birbirine tesadüfen dokunuşunu anlatıyor. Tsukiko, sıradan bir akşamda, lisedeki Japonca öğretmeniyle aynı barda karşılaşınca sadece kısa bir selamlaşma bekler fakat sohbetleri beklenmedik şekilde uzar ve derinleşir. Aralarındaki bağ büyük cümlelerle değil paylaşılan yemeklerle, içtikleri sakeyle ve ağır ilerleyen konuşmalarla kendini gösterir. Bazen sadece yan yana durmak ya da birlikte yürümek bile bu ilişkiye yön verir.
Kawakami’nin dili sade ama içe işleyen bir melankoli taşıyor. Gündelik hayata dair küçük ayrıntılar romanın atmosferini güçlendiriyor. Tokyo’nun kalabalığına rağmen hikaye kendi içinde daha sakin bir tempoyla ilerliyor. Yine de her şey kusursuz değil, birkaç noktaya özellikle takıldım. Bazı bölümlerdeki tekrarlar, romanın zaten ağır giden temposunun daha da düşmesine yol açıyor. Yazar, Tsukiko’nun iç dünyasını bize samimi ve detaylı bir şekilde anlatırken Sensei’nin daha kapalı kalması karakterler arasında bir dengesizlik yaratıyor. Yine de ikisinin taşıdığı sessiz yalnızlık sayfalar ilerledikçe daha da belirginleşiyor. Sonunda insan ister istemez şunu düşünüyor. Gerçekten hangimiz yalnız değiliz?
instagram.com/cityreaders
·
87 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.