Ormanda Ölüm Yokmuş, Latife Tekin'den okuduğum dördüncü kitap. Bu sefer Sevgili Arsız Ölüm gibi sevemedim kitabı. Bu sefer daha çok bir iç konuşma/hesaplaşma, düşüncelerin oradan oraya sürüklenmesi, belki de karakterlerin hissettikleri şeyleri anlamlandırmaya çalışması ama bunu tam olarak ifade edememesini okuyoruz. Zaten her zaman düşüncemizi kelimelere dökemeyiz, tam olarak hissettiğimiz şeyleri karşılayacak bir kelime yoktur. Döksek bile bu sefer de söylediklerimiz çok anlamsız gelmeye başlar. Belki de bu yüzden Emin, Yasemin'in çok konuştuğundan yakınıyor, konuştukça anlamdan uzaklaşıyor diye. Önemli olan konuşmak değil o hissi yakalayabilmek.Sırf bir anlık bir hissi tekrar yaşamak için saatlerce ormanda geziyor Emin ve tabii Yasemin'i de peşinde sürüklüyor. Bir 'Lale Ağacı' arıyorlar ormanda ama önemli olanın bulmak değil aramak olduğunu vurguluyor Emin.
Tam olarak bilemiyorum bu kitap bana okurken böyle hissettirdi. Bazen kimin anlattığını, ne anlattığını karıştırdım. Sanırım bana göre bir kitap değildi ya da ben henüz bu kitaba hazır değildim. Bu yüzden pek sevemedim. Ancak kitabı okurken etrafımdaki yapraklara başka bir gözle bakmaya başladım. Ağaç yaprağı koleksiyoncusu olmak güzel bir fikir gibi göründü gözüme. :)
Keyifli okumalar.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.