Sayın Ursula K. Le Guin,
Tüm bu “saçmalıklar” nasıl aklınıza geliyor? Nasıl bu kadar güzel saçmalayıp bizi kendinize hayran bırakabiliyorsunuz? Sadece bir bilim kurgu kitabı yazmakla kalmayıp, dünya sorunlarına ışık tutan; hem bu sorunlarla hem de bunlar olmadan mümkün olabilecek yaşamları kurgulayıp sonra da bütün bunları bize böylesine ustalıkla anlatmak… Nasıl bir zekânın ürünüdür bu? Her Ursula kitabından sonra aynı zevki alıyorum ve kendimi yine “Şimdi ne okuyacağım ben?” diye sorarken buluyorum.
Kitap incelemesi yerine Ursula’ya övgüler mi yazsam? Çünkü Ursula’nın zihni gerçekten büyüleyici bir yer. Kurgusunun arkasında hem antropoloji hem felsefe hem de büyük bir entelektüel birikim var. Smith’e yaptığı o ince göndermeyi görünce anladım—hiçbiri rastlantı değildi. Ursula’nın eğitimi, düşünce disiplini ve müthiş hayal gücü birleşip tek bir yapıya dönüşüyor. Bize de keyifle okumak düşüyor.
Bu kez kitabımızda, gördüğü etkileyici rüyalarla dünyayı değiştiren bir adam var: Bay Orr. Bunu durdurmak ve “normal” olmak için ilaçlara başvuruyor; reçetesi bitince çevreden yardım alıyor ve yakalanıyor. Zorunlu olarak terapi seanslarına başlıyor. Dr. Haber ile yolları kesişiyor. Hipnoz tekniğiyle rüya görmesini sağlarken bilim insanımız, Bay Orr’un doğru söylediğini ve gerçekten de rüyalarla dünyayı değiştirdiğini fark ediyor.
Peki ya hipnozla bunu yönlendirebilirse? Ya dünyayı daha güzel bir yer haline getirecek telkinlerde bulunulursa? Ne büyük güç!
Savaşlar biterse…
Irk sebepli çatışmalar son bulursa…
Salgın hastalıkların kökü kazınırsa…
Sınıf ayrımı ortadan kalkarsa…
Bolluk ve refah dönemi gelirse…
Ne olur? Dünya daha güzel bir yer haline gelmez mi?
Dr. Haber buna coşkuyla “evet” dedi ve işe koyuldu. Ama işler hiç de sandığı gibi olmayacaktı.
Bay Orr’un psikolojik durumu, karakter yapısı, değişen dünyalara ayak uydurmaya çalışması… Her rüya ile yepyeni bir gerçeklik yaratmak ve bütün bunlardan sorumlu olmak kolay taşınacak bir yük değildi.
Tüm bu sorunları aksatmadan, sapmadan, berrak bir şekilde anlatmayı başaran harika bir kitap okudum.
Bay Orr ve Heather’ın ilişkisine değinmeden duygularımı tam anlatmış olamam.
Bir dünya var—her gün değişiyor. Her gün geçmişin değişiyor. İyi ya da kötü, başka bir insan oluyorsun.
Peki bu değişen dünyada sevdiğin insanı kaybedip yeniden bulman gerekirse?
Ya da başka bir deyişle onu bulamama ihtimalinin olduğu başka bir dünya varsa?
Hatta o dünyada bulduğun kişi, eski dünyadaki sevdiğinden farklı bir insansa?
İşte işler burada içinden çıkılmaz bir hâl alıyor.
Her şeyde “normal”, “ortalama” olan Bay Orr, sonunda bir tarafa daha baskın geliyor ve sevdiği kadına bakıp şunu diyor:
“Onu tanıyordu, bu yabancıyı tanıyordu, Onu nasıl konuşturacağını, nasıl güldüreceğini biliyordu.Ve bütün bunlara güvenerek
‘Bir fincan kahve içmeye ne dersiniz? diye sordu nihayet.”
Romantik olarak okumadığım bir kitabın içimi ısıtan bir sonla bitmesi de hoş bir sürpriz oldu.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.