Kitap, adı gibi; hayatın bavulumuza sığdıramadığımız, içimizde taşıdığımız küçük, derin ve hüzünlü anlarından ve pişmanlıklardan oluşuyor. Farklı uzunluklarda ve temalarda pek çok alt başlık var. Kitaptan aklımda en çok yer eden kısım, kesinlikle "Elmalar ve Kurtlar" bölümüydü. Leman Hanım ve Bahattin Bey'in o sade, hüzünlü ama bir o kadar da içten hikayesi... Yazar, bu iki karakter üzerinden, yaşanmışlıkların, sessizliğin ve küçük detaylara gizlenmiş büyük kırgınlıkların izini sürmüş. Leman Hanım'ın güçlü, vakur duruşu ile Bahattin Bey'in içindeki o çocuksu kaybolmuşluk, o kadar gerçekçi bir ikili oluşturuyor ki, onları okurken sanki kendi ailemden birinin hikayesini dinliyor gibi hissettim. Aralarındaki o görünmez bağ, o ince sızı, bu bölümü kitabın en vurucu, en unutulmaz kısımlarından biri yapıyor benim nazarımda. Kitabın ilk bölümlerindeki, özellikle "Aile Yalanları" başlıklı uzunca öykü, bir bakıma roman havası katıyor esere. Klasik Türk aile yapısındaki gizli dramlar, konuşulmayanlar ve yalanlar, samimi ve tanıdık bir dille işlenmiş. Hüzünle mizahın iç içe geçtiği o denge güzel kurulmuş. Diğer kısa kısa öyküler ise kısacık olmalarına rağmen, hayatın içinden seçilmiş basit olayların altındaki büyük anlamları ve insan ruhunun yaralarını hissettiriyor. Pişmanlığı, bir kaybın ardından hissedilen boşluğu, söylenmemiş bir sevgi sözcüğü...Özetle, öykü okumayı pek sevemeyen biri olarak diğer öykü kitaplarına kıyasla çok daha kısa sürede ve verimli şekilde okuduğum bir kitap oldu. Yazarın diğer kitaplarına da şans vermeyi düşünüyorum.
·
75 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.