gürpınar'a olan hayranlığımı dünya alem olmasa da yakın çevrem bilir, yazdığı her şeye inanılmaz bir önyargı ile yaklaşırım ve her kitabına seveceğime emin olarak başlarım. efsuncu baba daha önce lisede okuduğum bir kitap olmasına rağmen tekrar okurken aynı derecede haz aldığım bir eser oldu. gürpınar hiç şaşırtmadan öyle güzel noktalara parmak basıp öyle güzel eleştirdi ki eleştirmek istediği konuyui, nasıl övsem bilemiyorum. kelime dağarcığımda gürpınar'ı övmek için kullanabileceğim kelimelerin olduğundan da şüpheliyim açıkçası.
incelemelerimde kitapların konularına pek değinmiyorum, bende bıraktıkları izleri paylaşmak daha çok hoşuma gidiyor çünkü zaten arka kapakta yazıyor konusu, meraklısı için. ama efsuncu baba'dan biraz söz etmek istiyorum. çünkü nefis bir toplum eleştirisi olduğunu düşünüyorum.
kitabımız batıl inançlarının hayatını yönetmesine müsaade etmiş efsuncu baba ile iki ermeni karakter çevresinde dönmekte. büyüyle, hurafelerle ve batıl inançlarla kafayı bozmuş olan efsuncu baba aslında toplumumuzdaki pek çok insanı temsil etmekte, gürpınar tarafından da eleştirisinin merkezinde yer almakta.
attığı adımları, evden çıkacağı saati dahi inançlarına göre ayarlayan efsuncu baba'nın eline günün birinde bir kitaptır geçer. bu kitap istanbul'da yatmakta olan büyük bir hazinenin haritası niteliğindedir ve söylenene göre zamanı geldiği vakit büyük bir ermişin, büyük bir büyücünün eline geçecek, onu hazineye götürecektir. efsuncu baba buna tüm kalbi ile inanır ve hazineyi kitapta yazanları uygulayarak bulma arayışına girer. böylece kitabımızdaki diğer ana karakterlerle, agop ve kirkor ile tanışır.
gürpınar bu kitapta batıl inançlara ve hurafelere körü körüne bağlı olan insanları eleştiriyor. ermenilerden birisi ile efsuncu baba arasında şöyle bir diyalog geçiyor,
"görmeden inanmaktır asıl iman etmek." diyor efsuncu baba. ermeni ise cevaben "görmediğin her şeye inanırsan çok kandırırlar insanı." diyor. başlangıçta çok sert, değil mi? sonuçta biz görmeden iman ediyoruz pek çok şeye, inananlar için konuşacak olursam. lakin burada eleştirilen şey bambaşka. efsuncu baba ve toplumdaki pek çok birey maalesef ki saçma sapan hurafelere inanmaya pek meyilliler. kitaptan örnek verecek olursam "çift sayının teke dönmesi uğursuzluktur," "mavi göz uğursuzluk getirir," "susunuz, eşref saate üç dakika var, o zaman konuşuruz." gibi gibi... bunlar, aslı astarı olmayan batıl inançlardır görüyorsunuz ki. gürpınar bu insanları merkeze alıp cehaleti eleştiriyor. bu tip insanların inançlarını sömürerek onları kandırmanın ne denli kolay olduğuna değiniyor (ve gösteriyor). bunu da öyle güzel bir hiciv ile yapıyor ki, tadından yenmiyor.
okuyunuz, okutturunuz.
8,5/10
·
44 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.