Okurken neredeyse her cümlesinin altını çizdiğim güzel bir eser.Bir yol gösterici niteliğinde.Farkındalığımızı yitirdiğimizde duyguların bizi sürüklediği, karamsarlık yaşadığımız zamanlarda başvurabileceğimiz bir kitap.Biraz kısa ama içinde çokça önemli bilgece sözler var.Affetmenin aslında karşı tarafa yapılan bir iyilik değil kendimizi iyileştirme sürecinin bir parçası olduğunu farkettim.Yani affederek aslında kendimize iyilik yapmış kendimizi iyileştirmiş oluyoruz.Başkalarının sözlerinin başkalarının bakış açısından kaynaklandığını onların sözleri ile kendimize baktığımız zaman kendi öz saygımızı yitirdiğimizi anladım ve kendim ile konuşurken kendim hakkında ve her şey hakkında konuşurken sözlerimi özenle seçmem gerektiğinin farkına vardım.Çünkü sözler düşünceye düşünceler inanca ve inançlar davranışa dönüşüyor.İletişimde açık olmam gerektiğini varsayımlar ile yol almamak gerektiğini farkettim.Korku ve olumsuz duyguların negatif enerjisinin günlük hayatta enerjimizi ne kadar tükettiğini anda kalmanın sevgi ve şefkatin canlılık getirdiğini farkettim.
·
26 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.