Ejderhasız Büyüsüz Akgezensiz Bir Westeros HikayesiEdebiyat
Bu kitabı bitirdikten sonra kapağını hemen kapatamadım; bir süre elimde tuttum, sanki hikâyeden koparsam o sıcaklığı kaybedecekmişim gibi hissettim. Westeros’un karanlık ve karmaşık yüzünden ziyade, daha sade, daha insani bir tarafıyla tanışmak beni gerçekten etkiledi.
Duncan’ı özellikle sevdim. Onun kusurlu, kimi zaman sakar ama bir o kadar da onurlu hâli beni çok çekti. Her düelloya dezavantajla girmesine rağmen içindeki iyi niyet ve vicdan duygusundan hiç vazgeçmemesi, bana kendi hayatımdaki bazı mücadeleleri hatırlattı. “Bazen şartlardan değil, duruşundan kazanırsın” dedirten bir karakter.
Egg ise beklediğimden çok daha derin bir profil çizdi. Yaşının ötesinde bir olgunluk, bazen de bir çocuk kadar saf duygular… İkisi arasındaki bağ kitabı ayakta tutan en güçlü hislerden biri oldu. Şövalye-yaver ilişkisinden çok daha fazlası; bir yerde abi-kardeş, bir yerde ortak bir kaderin iki taşıyıcısı gibiydiler.
Atmosfer kısmı ise beni en çok içine çeken detaydı. Büyük savaşlar, dev ordular yok ama tozlu yollar, kalabalık pazarlar, turnuvaların heyecanı ve gece ateş başında yapılan kısa konuşmalar öyle gerçek hissettirdi ki, birkaç defa okurken durup gözümün önüne sahneleri getirdim. Uzun zamandır bir fantastik kitabın dünyasına bu kadar girdiğimi hatırlamıyorum.
En güzel tarafı da şu: Hikâye dev bir evrende geçse de odak küçük insanların hayatında. O yüzden daha samimi, daha sıcak, hatta yer yer duygusal. Westeros’un ihtişamından çok, insanlarının kırılganlığını gösteriyor ve bu bana çok iyi geldi.
Kısacası, ben bu kitabı sadece okumuş gibi değil, sanki bir yolculuğa çıkmışım da Duncan’la Egg’i gerçekten tanımışım gibi hissettim. Uzun süredir bir kitaba bu kadar bağlanmamıştım. Sıcak, samimi ve içten bir hikâye arayan herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
·
271 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.