Merhaba,
Anton Çehov’un toplu öyküler serisinin altıncı cildi, toplam 13 öyküden oluşuyor ve bu kitaptaki metinler, önceki ciltlerde yer alanlara kıyasla daha uzun soluklu. Son öykü olan “Düello”yu daha önce tek bir kitap halinde okumuştum; bu vesileyle ikinci kez okuma fırsatı buldum.
Çehov bu ciltte de alışıldık şekilde, taşrada yaşayan insanların gündelik hayatlarını, sıkışmışlıklarını ve iç dünyalarını büyük bir incelikle anlatıyor. Önceki eserlerinde olduğu gibi, sıradan hayatların içindeki çatlakları ve insan ruhunun küçük ama etkileyici sarsıntılarını ustalıkla görünür kılıyor.
Tavsiye ederim.
En çok beğendiğim alıntı.
“Inancım var” diyorsunuz. Bu ne biçim bir inançmış? Benim papaz bir amcam var. Öyle bir inanç taşır ki kuraklık zamanında kırlara yağmur duasına giderken dönüşte yağmurdan ıslanmamak için yanına şemsiyesi ile yağmurluğunu alır. İşte inanç dediğin budur!
177
“İnsanlar gerçeğin peşinde iki adım ileri, bir adım geri giderler. Yaşamın acıları, yanılgıları, sıkıntıları onları geriye atar ama gerçeklik sevgisi, direnç, irade ileriye, hep ileriye sürükler. Sonunda neler olacağını kim bilebilir? Böyle böyle gerçeğe ulaşacaklardır.”
203
“Başkasının nefretini üzerinde hissetmek, senden nefret eden birinin karşısında acınacak, sefil, çaresiz bir duruma düşmek meğer ne kadar zormuş.”
170
“Yaşam bir kez verilir insana, yinelemesi yoktur. Sana bağışlanan günleri düzgün yaşamamışsan yandığın gündür.”
214
#antonçehov #düello
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.