“Hoşça bak zâtına…”
İnsanın çoğu zaman unuttuğu kendi kıymetidir. Dünyanın karmaşasında, seslerin içinde, başkalarının beklentilerinde kaybolurken, aslında evrenin özünü kendi içinde taşıdığını görmez olur.
Oysa Şeyh Gâlib’in yüzyıllar önce söylediği gibi, insan; varlığın damıtılmış hâlidir.
Kendine iyi baktığında dünya da güzelleşir.
İçindeki değeri fark ettikçe,karanlık anlamını yitirir. Çünkü insan, âlemi aynasında taşıyan bir sırdır.
Ve o sır, ancak kendine sevgiyle bakanlarda açılır.