Vay Mehmed'im vay!
Ah Memed'immm...
Uzun zamandır okumayı istiyordum ama hep erteliyordum. Sonunda başladım ve ilk sayfalardan itibaren büyülendim. “Nasıl bu kadar geç kaldım?” diye kendime kızarken, belki de doğru zaman şimdiymiş dedim. Çünkü bazı kitaplar hayatın belli bir döneminde daha derinden hissediliyor.
Yaşar Kemal’in anlatımı o kadar güçlü ki, doğayı, insanı, acıyı ve direnişi iliklerinize kadar hissettiriyor. Her betimleme canlı, her sahne içten. Abdi Ağa'nın Memed’i dövdüğü sahnede gözüm doldu. Annesinin dövüldüğü, çamurla karışan çaresizliği...Gözümün önünden gitmiyor.
Memed’in yalnızlığı zamanla büyüyor. Önce annesini, sonra Hatçe’yi ve en son çocuğundan ayrılışı . Artık sadece bir eşkıya değil, bir halkın sessiz çığlığı oluyor.
Vay Şahinim vay!!!
Yaşar Kemal sadece bir roman değil, bir dünya kurmuş. Ve bu dünyayı geç de olsa tanımış olmaktan mutluyum.
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.