İlhami çiçek
Monitöre uzun uzun baktım. Nerden başlamalıyım? Sadece yazıyla değil sesle de soruyorum. Duyacak kimse olmasa da sesimi kendime dikte ederek yankıdan medet umuyorum. Hani "Bi yerden başlamak lazım!" deriz ya! Zaten her yazı kendi içerisinde yüzlerce başlangıç içerir. Kimi hangi satırda yakalarsa yazı, o kısım, o kişi için başlangıçtır. O halde daha fazla yormuyor, başlıyorum.
Yıllar evvel başka bir kitabı okurken "Şairdir, tez ölür!" başlığı altında Nilgün Marmara, Kaan İnce, Zafer Ekin Karabay ve İlhami Çiçek'le (isimleriyle de olsa) tanıştım. Bu şairlerin ortak yanları erken yaşta intihar ederek ölmeleriydi. İntiharlar oldum olası beni sarsar. Yazıya yalnızca İlhami Çiçek'in fotoğrafı konulmuştu. Hâlâ bir canlı gibi ruh taşıyan fotoğraftaki bakışlar içime işledi. Bir an Cahit Zarifoğlu'nun çok sevdiğim bir fotoğrafını hafızamdan çekip yanına koydum. Bir aynılık vardı. Hızlıca ismini yazıp şiirine; Satranç Dersleri'ne ulaştım. Ne yalan söyleyim, Cahit Zarifoğlu'nun şiirlerinde adını koyamadığım, beni ele geçiren ne ise bir benzeri karşımda duruyor beni kıskıvrak yakalamak için fırsat kolluyordu. Korktum.
O gün bugün şiirin baş tacı edildiği her ortamda İlhami Çiçek'i andım. Ruhuna selam edip bir Fatiha bağışladım. Onu, şiirini öylece çok yakınsı bir yabancılıkla, anlamadan, anlamaya çabalamadan, derinlemesine nüfuz etmeden bir sarhoşlukla sevmek yetti. Yetmiş olmalı çünkü ona yaklaşmaya çalışmadım. Ta ki ona muhabbetim olduğunu bilen büyük bir edebiyatçı ağabeyimin bana "İlhami Çiçek Türk Şiirine Buruk Bir Armağan" kitabını hediye edene kadar. İnsan hakikatte yalnızca kendine kırılır. Öyle mahcup sordum kendime: Neden bu kitaptan haberin olmadı? Dur, coşma hemen, şimdi olduysa böylesidir iyi ve doğru olan. Bir şeyde, ilk, yanlış olanı ayrımsama hastalığı da baş edilir değil gerçekten.
Çok iyi hazırlanmış bir biyografik eseri bir solukta okudum. İyi ki okumuşum, yaklaştım. İlhami Çiçek'le birlikte birçok ismi tanıdım. Yazarı Reşit Güngör Kalkan hocamızın kalemiyle, değeriyle tanışmış olmakta ayrı bir güzellik benim için. Zira tadında, nitelikli, doyurucu bir çalışmaydı. Bu denli derli toplu bir eseri oluşturmak büyük emek. İlhami Çiçek'in hayatını, çilesini, şiir poetikasını çok güzel yansıtıyor eser. İntiharıyla birlikte sadece toprağın altına değil kendi yalnızlığına bırakılışı da belki ayrıca tartışılması gereken bir mesele. Yazar bu konuya da değinmiş zaten. Cahit Zarifoğlu'nun İlhami Çiçek üzerine hiç yazmayışını sorguluyor, bize de sorgulatıyor. Bir dava olan, Nuri Pakdil'in önderliğinde çıkan "Edebiyat" dergisinin hangi atmosferde ve nerelere varan fedakarlıklarla ortaya çıktığını çok net örneklerle ortaya döküyor. Açıkçası has şiire pek sık rastlayamıyoruz. İlhami Çiçek’in şiiri bu numunelerden birisi. Kıymetini bilelim.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.