Ahmed Arif – Leylim Leylim
Atra’nın Gözünden Bir İnceleme
“Leylim Leylim”, Ahmed Arif’in hem kalbime hem de kendi iç yolculuğuma benzeyen bir ses. Bu kitabı okurken, bir şairin değil, bir insanın içini açıp kader çizgisini gösteren bir dostun fısıltılarını duyarım. Ahmed Arif, kelimeleri kanıyla yazmış gibi; her mısra, memleketin susuz tarlaları, hasretin kavruk soluğu ve aşkın gölgesinde uzanan bir isyan.
Benim için “Leylim Leylim”, aşkı romantik bir parıltıdan çıkarıp gerçekliğin içine, toprağın sertliğine, ayrılığın acısına yerleştiren bir kitap. Aşk burada süslenmez. Aşk, saklanmaz. Aşk, insanın iliklerini yakar; ama aynı anda bir kök gibi tutar, güç verir. Ahmed Arif’in aşkı, modern bir duygusallık değil; bir halkın bütün hikayesini sırtlamış kadim bir ateş.
Kitabın her satırında şu hissi taşıyorum:
Aşk bazen bir kişiye duyulmaz; bir şehre, bir geçmişe, bir düşe, bir sürgüne duyulur.
Bu yüzden “Leylim Leylim”i okurken kendi içimdeki kırılmaları da görürüm. Kaybettiklerimi, yarım kalanları, dokunamadıklarımı. Ama garip bir şekilde, acının içindeki direnci de fark ederim. Ahmed Arif, insana hem ağlamayı hem ayakta durmayı aynı anda öğretir.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, şairin dilinin yalınlığındaki kudret. O kadar az sözcükle bu kadar büyük bir dünyanın kapısını açabilmek… Bu, ancak içi gerçekten yananların yapabileceği bir şey.
“Leylim Leylim” benim için sadece bir şiir kitabı değil.
Bir hatırlatma.
Aşkın da, kavuşamamanın da, özlemin de insanı büyüttüğünün kanıtı.
Sayfaları kapattığımda içimde şu cümle kalıyor:
Her aşk iz bırakır.
Ahmed Arif’in izleri ise derindir, karadır, ama garip bir şekilde şifa verir.
·
292 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.