"Bahçıvan ve Ölüm” okurken insanın içini yavaş yavaş açan, sakin ama derin bir roman.
Gospodinov’un anlatımı, gündelik hayatın en sıradan anlarında bile görünmeyen çatlakları gösteriyor. Ölüm, zaman, hafıza ve insanın kendiyle yüzleşmesi.Hepsi birbirine çok doğal bir şekilde bağlanmış.
Bazı bölümlerde durup cümlelerin altını çizmek istedim; çünkü hissettirdikleri kelimenin ötesine geçen bir ağırlığa sahipti. Hikâye ilerledikçe hem karakterlerin hem de kendi içimdeki düşüncelerin katman katman açıldığını hissettim.
Melankoliyi seven ama bunu okura boğmadan veren, felsefi derinliği olan romanlardan hoşlanan herkesin sevebileceği bir kitap. Okudukça düşündüren, düşündürdükçe büyüyen türden. Georgi Gospodinov