Namus davası adı altında hayat hürriyetini gasp etmek kapanmayan yaralarımızdan biri. Üstelik bu suç hep bir kişiye yüklenir yani kadına!
Meryem, kirlenmiş değil; kirletilmiş. Susturulmuş bir köy kültürünün, utancın suçu mağdurun üzerine yıkma alışkanlığının kurbanı. Livaneli onu öyle kırılgan ama aynı zamanda öyle dayanıklı yazmış ki, Meryem’in sessizliğinde bile bir başkaldırı var.
Düzen değişmiyor, sadece çığlıklar daha gür çıkıyor artık. Çünkü birlik olmayı daha iyi öğrendik eskiye nazaran. Belki de inanmak istediğim budur.
Daha önce okuduğum Livaneli kitaplarına kıyasla Mutluluk benim için umduğum etkiyi yaratmadı. Eleştirdiğim ve tasnif etmediğim düşünceler vardı. Okuduğum için pişman değilim ama okumasam da olurmuş .
·
262 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Konu dikkat cekiciymis aslında. Alıntılarından birinde böyle bir şey görmüştüm sanki bana da ters gelmişti yazarın düşüncesi. Eline sağlık ❤️
Konu gerçekten güzeldi ama benim için eksik yanları daha fazlaydı maalesef. Çok teşekkür ederim çiçeğim 💜💜