Hamnet’i okurken içimde sürekli bir ağırlık, hiç geçmeyen bir sızı taşıdım. Maggie O’Farrell, daha ilk sayfalardan beni 16. yüzyılın içine çekti; öyle sakin ama öyle derin bir acıyla yazmış ki, kitap boyunca nefesimi tuttuğum anlar oldu.
Benim için Hamnet, sadece bir çocuğun hikâyesi değil; bir annenin çaresizliği, bir babanın sessizliği ve bir ailenin kaderine işleyen kaybın ağırlığı. Agnes’in doğayla kurduğu bağ, sezgileri, güçlü ama ince ince kırılan hali beni en çok etkileyen kısımdı. Bazı yerlerde kendimi onun göğsündeki sıkışmayı hissederken buldum.
Hamnet’in ölümüyle birlikte kitap neredeyse beni de ikiye böldü. Yazar, acıyı bağırarak değil, fısıldayarak anlatıyor. O yüzden daha çok içime işledi. Shakespeare’in adı kitap boyunca geçmese bile, her sayfada onun gölgesini hissettim; bir babanın kelimelere sığınışını, eve dönüşlerinde taşıdığı suçluluğu, sessizliğini…
Son sayfalara geldiğimde şunu düşündüm: Bu kitap yasın nasıl bir şeye dönüştüğünü, insanı nasıl değiştirdiğini o kadar gerçek anlatıyor ki, bazı cümleler boğazıma düğüm oldu.
Hamnet, benim için hızla okunup bitti denecek bir roman değil; bitse bile insanın içinde uzun süre dolaşan bir acı gibi.
·
209 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.