“Momo”yu bitirdim ve… bu kitap kesinlikle bir ‘çocuk kitabı’ diyerek geçiştirilecek bir şey değil.
Hatta öyle ki, masal kıyafeti giymiş; ama bıyık altından koca bir insanlık eleştirisi gülümseten, insanı kendi içine çağıran o nadir eserlerden biri.
Okur yorumlarında “çocuk hikayesi” denmiş ama ben buna çok katılmıyorum. Çünkü kitabın kapağını açtığın anda karşına çıkan şey çocuksu bir hikâyeden çok, hayatın hızlanıp durduğu, insanların kendini kaybettiği, zamanın giderek pahalılaştığı bir dünyanın aynası.
Ve o aynada insan bir an durup kendi yüzüne bakıyor:
Ben ne yapıyorum? Bu koşuşturmanın içinde zamanımı kim çalıyor? Kendimden ne zaman uzaklaştım?
Michael Ende’nin dili öyle akıcı ki, hiç çaktırmadan seni kendi iç odana götürüyor. Cümleler sade, ama mesaj tokat gibi—hani böyle “neredeyse duydum ama görmezden geldim” dediğin gerçekleri çekip önüne koyuyor. O kadar sürükleyici ki, kitabı okurken bir noktada hikâye kayboluyor, sen kalsan yetiyor. Çünkü mesele Momo değil, mesele biziz.
Gri Adamlar’ın temsil ettiği o “yaşamı hızlandıran, ruhu yoran, insanı tüketen modern tempo”… işte onu o kadar ince bir zekâyla eleştiriyor ki, çocuk kitabı etiketi üzerine yapışıp kalınca, altındaki o dev sorgulama görülmez oluyor.
Ama ben okurken bunu net hissettim:
Bu kitap insanın hayat yönünü, ritmini ve kendine ayırdığı zamanı sorgulatıyor.
Momo’nun dinleme gücü…
Zamanın gerçek anlamı…
Sevginin, dostluğun, yavaşlığın, fark edişin kıymeti…
Hani sanki yazar kulağına eğilip “Zaman sandığından farklı bir şey… onu dolduran sensin” diyormuş gibi bir his veriyor.
Momo, insanın kendine yaklaştığı dönemlerde okunması gereken, içine çalışan, ruhun bir köşesine sessizce yerleşen bir kitap.
Basit değil. Hafif değil. Çocuk kitabı hiç değil.
Tam aksine, yetişkinlerin unuttuğu şeyleri hatırlatan bir uyarı zili gibi.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.