Sisler Bulvarı, Attilâ İlhan’ın yalnızca bir şiir kitabı değildir;
bir ruh hâlinin coğrafyasıdır.
Bu kitapta şair, duygularını açıklamaz —
bir bulvarın sisine saklar.
Attilâ İlhan’ın dünyasında sis,
unutmaya çalışanların değil;
unutamadığını saklayanların sığınağıdır.
Her şiir,
gecenin içinde bir ışık yanıp söner gibi başlar:
Bir kadın silueti,
bir liman sessizliği,
bir şehir uğultusu,
yarım kalmış bir aşkın gölgesi…
Ama hiçbir duygu tek başına değildir;
her şeyin içinde azıcık yalnızlık,
biraz isyan,
bir tutam gurur vardır.
Bu kitapta aşk kırılgandır ama ezik değildir.
Acı güçlüdür ama yenik değildir.
Ve Attilâ İlhan’ın erkek sesi, maço bir eda değil;
kırılganlığını saklamayı bilmeyen bir gurur taşır.
Şiirleri okurken sanki bir sokağın köşesinde sigarasını tüttüren bir adam yanından geçer;
kimseyle konuşmaz ama içinden geçenleri sen duyarsın.
Sisler Bulvarı, şehirle insanın iç içe geçtiği bir evrendir:
Kimi zaman bulvar insana benzer,
kimi zaman insan bulvara…
İkisinin de yarası aynıdır:
Geçmiş gitmez.
Bu kitap, aşkın en kırıcı hâllerini bile melodrama düşürmeden anlatır.
Attilâ İlhan’ın şiirlerinde hüzün gösterişli değildir;
sakin, ağır, gururlu bir sızı hâlindedir.
Ve en önemlisi:
Bu şiirlerde “olan” değil,
olamayan büyüktür.
Sis de zaten bunun metaforudur —
gözün gördüğünden çok görmediğini düşündüren bir perde.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.