Kötülüğü Susturmak, İyilik midir?
Spoiler içerebilir
Otomatik Portakal, beni mide bulantısıyla baş başa bırakan, her ne kadar karakteri ve kurgusuyla içine çekse de empati kuramadan okuduğum ilk kitaplardan biri oldu. Alex’in başından geçen olaylar silsilesinde, aldığı cezaların bana haz vermesi bile başlı başına rahatsız ediciydi. Buna rağmen, onun üzerinde uygulanan yöntemin ne kadar etik olduğu sorusu zihnimden hiç çıkmadı.
Bu etik sorgulama sırasında kendimi, istemeden de olsa uygulanan yöntemi desteklerken buldum. Oysa Alex’in gözünden bakıldığında bu desteği vermemem gerektiğinin farkındaydım. Sistemin çürümüşlüğü ve bariz adaletsizliği canımı yakarken, günün sonunda “suçlu” olarak damgalanan birinin özgür iradesinin elinden alınmasını da tamamen yanlışlayamadım. Çünkü Alex, her ne yaşamış olursa olsun, fırsat bulduğunda yeniden aynı şiddet dolu hayatı ve çeteyi seçti.
Sonrasında pişmanlık göstermesi ve değişmek istemesi ilk bakışta olumlu bir adım gibi görünse de, bunu “gençlik” diyerek geçiştirmenin tacizi, şiddeti ve tecavüzü normalleştirmek anlamına geleceğini düşünüyorum. Bu yüzden buna sonuna kadar karşıyım.
Alex’in çektiği fiziksel acılar, bana toplumsal düzenin ve kuralların bedene indirgenmiş, somut bir hali gibi hissettirdi.
Bu noktada kitap beni şu soruyla baş başa bıraktı: İnsan özü itibarıyla kötülüğe mi meyillidir, “iyi” dediğimiz şey yalnızca toplumsal düzenin, normların ve yaptırımların birey üzerinde kurduğu bir inşadan mı ibarettir?
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.