Türk edebiyatının iki büyük ismi Nâzım Hikmet ile Kemal Tahir arasındaki mektuplaşmayı içeren önemli bir kitaptır.Kitap, Nâzım Hikmet’in 1940-1950 yılları arasında Bursa Cezaevi’nden Kemal Tahir’e yazdığı mektuplardan oluşur. İki yazar, 1938’de aynı davadan (donanma isyanı teşviki suçlaması) yargılanmış ve uzun yıllar hapis yatmışlardır. Çankırı Cezaevi’nde kısa süre birlikte yattıktan sonra Nâzım Bursa’ya, Kemal Tahir ise başka cezaevlerine (Çankırı, Çorum, Kırşehir, Malatya) nakledilmiştir. Bu mektuplar, hapishane koşullarında sürdürülen derin bir dostluğu, karşılıklı destek ve edebiyat tartışmalarını yansıtır.
Kitabın İçeriği ve Önemi
Dostluk ve günlük hayat: Mektuplarda Nâzım Hikmet, Kemal Tahir’i “kardeşim” diye hitap eder, hapishane haberlerini paylaşır, para ve kitap gönderir. Hastalıklarını bile birbirlerinden saklayacak kadar özverili bir ilişki vardır.
Edebiyat ve sanat tartışmaları: Nâzım Hikmet, eserlerini (özellikle Memleketimden İnsan Manzaraları’nı) yazma sürecini, şiir ve roman anlayışını Kemal Tahir’le paylaşır. Kemal Tahir’in romancı yeteneğine büyük değer verir, onun yazdıklarını motive eder.
Dönemin tanıklığı: İkinci Dünya Savaşı yılları, tek parti dönemi Türkiye’si, af umutları, maddi sıkıntılar, Piraye’ye duyduğu aşk, çocuk özlemi gibi kişisel ve toplumsal konular içtenlikle anlatılır.
İyimserlik ve insan sevgisi: Zor koşullara rağmen Nâzım’ın hayata, aşka ve geleceğe olan bağlılığı dikkat çeker.
Kitap, ilk olarak 1968’de (Nazım’ın kitaplarının Türkiye’de yayımlanmaya başladığı dönemde) Kemal Tahir tarafından derlenerek basılmıştır.
·
64 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.