Bir insanın en çaresiz kaldığı an,
tutacak dalı olduğu hâlde
ona uzanacak gücü kalmadığı andır.
Çığlık atmak ister,
ses çıkmaz…
Ağlamak ister,
gözyaşı bile onu terk eder.
Asıl çaresizlik,
kimsenin görmediği o anlık sarsılıştır;
kalbin içerden kırılıp
dışarıdan hiçbir iz bırakmayışıdır.