Mona’nın Gözleri, Mona ve dedesinin 52 hafta boyunca çıktığı o özel yolculukla okuru hemen içine çeken bir kitap. Geçici körlük yaşayan Mona’nın psikoterapi seanslarına gitmek yerine dedesi Henry ile her hafta bir müzede bir eseri görmeye gitmesi, hem çok özgün hem de derin anlamlar taşıyan bir yaklaşım. Bu süreç, bazen yalnızca doğru insanların yanında ve doğru yerlerde olduğumuzda yeniden “çiçek açabildiğimizi” hatırlatıyor.
Kitapta seçilen eserlerin her biri, bir öncekini tamamlayan bir yapboz parçası gibi. Hiçbiri rastgele seçilmiş hissi vermiyor; her biri Mona’nın hikâyesine ayrı bir katman ekliyor. Henry ve Mona’nın bu yolculuğuna tanık olurken, zaman zaman kendimi Mona’nın yerine koyduğumu fark ettim. O yüzden kitabı acele etmeden, tadını çıkararak okudum; bıraktığı o sakin ve derin his, adeta umami tat gibiydi.
Kitabın tasarımı da içerikle müthiş uyumlu. Kapak, sayfa düzeni ve bütün estetik yaklaşım, hikâyeye eşlik eden bir sanat eseri gibi. Elinizde tutması bile ayrı bir keyif veriyor.
Sanat, tarih ve psikolojiyi bir araya getiren bu kitap; hem düşündüren hem de ruhu besleyen bir okuma deneyimi sunuyor. Bittiğinde içimde uzun süre yankı bırakan, dönüp tekrar bakmak isteyeceğim bir eser olarak yerini aldı.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.