Sayaka Murata, “normal” olmanın görünmez kurallarını, son derece sakin ama keskin bir dille sorguluyor.
Keiko Furukura, bir markette kasiyer olarak çalışıyor. Keiko, toplumun beklentilerine uyum sağlamak yerine, kuralları net olan market düzeninin içinde var olmayı seçiyor. Çünkü dış dünya karmaşık, yargılayıcı ve yorucu. Onun için bu iş geçici bir durak değil, bir denge hâli.
“Normal olmak için çabalamaktan yorulmuştum.”
Kasiyer, bağırmadan konuşan ama insanın içini hafifçe yoklayan bir metin. Keiko’nun sessizliği, toplumun gürültüsünü daha görünür kılıyor.
Keiko, mutluluğun tek bir biçimi olup olmadığını soruyor. Sevilmeden de yaşanabilir mi? Onaylanmadan da “tam” olunabilir mi? Kitap bittiğinde büyük cevaplar yok; sadece insanın kendi hayatına dönüp bakmasına neden olan küçük ama derin bir boşluk var.
“Herkesle aynı şekilde yaşamak zorunda değildim.”
Bu kitap bana, fark etmeden kaç kez “normal görünmeye” çalıştığımı hatırlattı. Kitabı bitirdiğimde büyük bir sarsıntı yaşamadım, daha çok sessiz bir kabulleniş hissettim. Herkesin mutlu olmak zorunda olduğu yer aynı değil.
Kendi düzenini kurabilen biri, başkalarının onayına ihtiyaç duymayabilir. Ve belki de bu, düşündüğümüzden daha cesur bir seçimdir.
Keyifli okumalar
·
511 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.