Söyleme Bilmesin, susmanın bazen bir savunma, bazen de en ağır yük olduğunu anlatan sarsıcı bir roman. Kitap, insanın bildiklerini sakladıkça nasıl içten içe parçalandığını; konuşamadıklarının, zamanla karakterinin bir parçasına dönüştüğünü gösteriyor. Hikâye yüksek sesle anlatılan büyük olaylardan çok, içte biriken küçük kırılmalar üzerinden ilerliyor ve tam da bu yüzden gerçek hayata fazlasıyla yakın duruyor.
Romanın en güçlü yanı, duyguları bağırmadan vermesi. Yazar, okuru yönlendiren açıklamalar yapmak yerine boşluklar bırakmayı tercih ediyor. Bu boşluklar, okurun kendi deneyimleriyle doluyor. Özellikle “bilip de söyleyememek” hâlinin yarattığı vicdan, korku ve yalnızlık duygusu oldukça sahici bir dille işlenmiş. Karakterlerin iç monologları, insanın kendisiyle yaptığı en zor konuşmaları hatırlatıyor.
Bununla birlikte kitap, temposu açısından herkese hitap etmeyebilir. Olaydan çok duyguya yaslanan anlatım, bazı bölümlerde durağanlık hissi yaratıyor. Net cevaplar arayan okurlar için belirsizlikler yorucu olabilir; çünkü roman, çoğu soruyu açıkça cevaplamaktan bilinçli olarak kaçınıyor.
Genel olarak Söyleme Bilmesin, hızlı tüketilen bir hikâyeden ziyade, sindirilerek okunması gereken bir metin. Okurda “Keşke şurada konuşsaydı” dedirten ama aynı zamanda “Ben olsam ben de susardım” diye düşündüren bir etki bırakıyor. Bitince akılda kalan şey olaylar değil; söylenemeyen cümlelerin ağırlığı oluyor.
·
828 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.